Vrijdag 10 juli moest ik om 11.15 in het zh zijn. Omdat het verkeer mee zat was ik er al voor 11 uur en om 10 over 11 reed ik al naar de OK. Alles ging heel voorspoedig. Ruggenprik zat er zo in en voor ik het wist lag ik al onder het mes. Al snel werden er uitheemse vetplantjes gesignaleerd die werden weggehaald wat ook mijn strekvermogen heeft beïnvloed. Verder is het schoongemaakt.

Terug naar de vercouver. Waar ik dik 1,5 uur gelegen heb omdat mijn verdoving te hoog bleef zitten. Me bed werd in een hoek van 45 graden gezet en langzaam trok het bij.

Terug naar de dagbehandelingafdeling. Best gezellige saamhorigheid. We lagen er met z’n 4ren en alle 4 aan de linker knie geholpen. ‘’kun jij je billen al samenknijpen’’, ‘’ik kan me teen al bewegen’’. ‘’ben jij ook nog zo dood van achter’’ enz enz.  was heel gezellig en erg gelachen. Ik was de derde die terug kwam op zaal, maar toen nr 4 me in ging halen werd ik niet zo erg blij.

Ik moest naar de wc lopen. Als je niet had geplast mocht je niet naar huis. Om een uurtje of 7 hebben ze met een soort camera de inhoud van mijn blaas gemeten. Zat al over de 700 cc terwijl zij als grens 400 hadden. Alles is uit de kast getrokken wat zou kunnen helpen, maar nee niets waardoor ik spontaan zou plassen. Tijdens de eerste keer uit bed had ik ook zulke verschrikkelijk pijn. Die pijn bleef alsof er iemand met een vleeshamer continue een schnitzel van mijn knie bleef slaan. Na een flinke dosis paracetamol werd het niet minder en kreeg ik morfine, maarja dat betekende helemaal niet naar huis, maar ondertussen waren ze ook gekomen voor een katheter dus kon me alleen maar over geven.

Van de dagbehandeling over naar de afdeling orthopedie. Er was hoop….De zaterdag, maar de hevige pijn bleef en had in de ochtend al 2x morfine gehad (en de nacht niet te vergeten). Ze hadden vrijdag avond al wel de katheter eruit gehaald omdat die zo’n zeer deed. Zaterdag genoeg gedronken, alleen…..in mijn buik werd het een soort zwembad. Zaterdag avond wel mijn bed uit geweest en tussen twee zusters in en een looprek, ach wat voelde ik me klote, op naar de wc. De tranen spoten uit mijn ogen van de pijn, maar ik wist dat ik moest bewegen. Maarja geen resultaat. Dus ik weer terug en voordat de pijn weer vertrokken was………. Soms liep het schema zo dat ik een morfine injectie kreeg en paracetamol, naar dan ben je echt zo stoned als ik weet niet wat. Echt slapen deed ik niet maar mijn ogen open houden was topsport. Toen ik met kommetje mezelf op bed wilde opfrissen en ik rechtop kwam zitten werd ik misselijk met resultaat maar schijnt ook bij de morfine te horen. De pijn zakte later op de avond gelukkig wel en kon de morfine worden gestaakt.

De nacht van zaterdag op zondag had ik het idee dat ik wat over begon te lopen. Diverse keren geprobeerd maar zonder resultaat. Ja het enige dat het lopen ietsjes beter ging. In de ochtend had ik echt pech, het water was te hoog gestegen en na controle bleek dat er al over de 800 cc in mijn blaas zat. Dus ik werd geleegd (kwam bijna liter uit) en was blij dat de katheter niet bleef zitten. Moest wel goed drinken. Dus zo gezegd zo gedaan, maar plassen HO Maar. en ja toen was ik voor de derde keer in 36 uur de Sjaak met een katheter. Omdat dit tot maandag ochtend er in bleef zitten………….

Op zaal lagen 2 oudere dames en die waren zo lief en hadden erg met me te doen toen ik steeds weer hoorde dat ik niet naar huis mocht. Zondag werd er een heel excentriek figuur opgenomen, lichte dementie verschijnselen en ik heb soms wel erg gelachen. Het mooiste was toen de vaste telefoon ging en ze overal ging zoeken waar dat geluid vandaan kwam, ja en steef natuurlijk niets zeggen.

Zondag bijna de gehele dag op bed. Aan het einde van de middag een paar keer op de stoel omdat ik ook niet meer wist waar ik moest liggen zitten enz. zelfs in bed komen lukt moeilijk omdat mijn geholpen been niet zo veel krachten had.

In de avond hevige buikkrampen wat zich in de nacht voortzette. Een warmte zak was het geen wat het beste hielp. Maar daardoor slecht geslapen.

Om half 7 werd ik wakker gemakt, mijn katheter mocht eruit. Op hoop van zegen dan maar. Ik had er niet aan willen denken als het weer niet zou lukken.

Rond 10 uur mocht ik naar de badkamer, weer dat irritante wassen aan de wastafel, maar mocht niet douche met de wond. En ja toen ik e i n d e  l i j k  had geplast kan ik het niet laten om te bellen en toen de zuster kwam riep ik heel hard I K   M A G   N A A R  H U I S. mijn ma onmiddellijk gebeld en die was er rond half 12.

Inmiddels kan mijn been wel helemaal strekken. De dokter dacht dat het vetplantje daarbij een grote rol speelde dat het niet lukte.

En zo werd een dagopname een weekeind opname………..met héél véél baalmomenten. En geniet ik ervan dat ik nu weer thuis ben.