Nacht van Rembrandt 2011

Wat een geweldige tijd was het, maar wat is het voorbij gevlogen.

In januari kwam de uitnodiging of we mee wilde doen en na even zoeken waren in februari alle oud gediende van het Rembrandt festival kompleet. Na vele mailwisselingen lukte het om begin mei de eerste keer af te spreken zodat de eerste brainstorm plaats kon vinden. De brainstorm kwam op de tweede plaats, reünie meer op de eerste plaats.

Vanaf mei met enige regelmaat en vooral de laatste weken met hoge frequentie repetities waarin alles steeds meer vorm en power kreeg. Het was genieten. Het was een teamwork waarin men zich steeds weer overtrof. Dat betrof ook zeker de avond van het kleding halen bij Hoppezak. Wie had dit ooit verwacht.

Er volgden knelpunten, we loste ze samen op, meer werd minder met veel meer power. We groeiden enorm en de feedback van de regisseur was op maat gesneden.

Een laatste zondag. Doorgaan tot alles 100% stond. 100% tevreden het Scheltema complex verlaten, dat gebeurde absoluut. Er kwam nog iemand foto's maken. We waren er klaar voor.

De generale, het kwam met bakken uit de hemel. Wij naar het Gerecht, toch nog even spelen, met paraplu. Het was niet meer nodig om het in het Scheltema nog een keer te doen. De regisseur vond dat het stond, heerlijk gevoel.

Ja, en toen was het zo ver. Het weer, horror. De hele dag kwam het met bakken uit de hemel, er kwam geen einde aan. In de middag de verlossende mail, alles is naar binnen verplaatst.

De avond. Veel improvisatie op het allerlaatste moment, ging prima. Het had wat. En buiten bleef het met bakken uit de hemel komen. De avond het vloog voorbij.
Terugkijkend op een mooi avontuur en herinneringen........ volgend jaar de anatomische les in vrouwelijke vorm?